வடு

சின்னதொரு கீறலில்
உதயமாக இருக்கும்

உதிரத்தின் வாசனையை

நெருங்கிய நண்பன்

துரத்தி வருகிறான் !



முரண்டு பிடிக்கும்

குருதியின் தேடலில்

மெல்ல மெல்ல

காற்றுடன் கைகோர்த்து

வீடு வருகிறான் !



களிம்பு தடவி

நீண்ட நட்பினை

அறுத்தெடுப்பது காலத்தின்

மறைய துடிக்கும் தழும்பு!

என்று தணியும்

சீறிவரும் பூங்ககடலே

தினமும்

பல வண்ணத்துப்பூச்சிகள்

உன் நீரலையில்

பறந்து வருகின்றன

கோடையிலும் வாடையிலும்

சாயம்போகா நெஞ்சழுத்த
போராளிகள்

மீன்பூக்களின் மரணத்தை

வென்றெடுக்க

விரைந்து வருகிறார்கள் !

எல்லைகள் கடந்து

வளத்தை அறிதாரமிட்டு

நீ நடத்தும் நாடக கூண்டில்

எத்தனை உயிர்கிளிகள்

அடிக்கப்பட்டு

சிறகொடிக்கப்படுகிறார்கள்!

வீதியில் விளையாடும்

கட்டிப்பிடி சண்டையை

நீலவான சமுத்திரத்தில்

தொடங்கி வைக்கும்

சூத்திரதாறியே

கரையில் கிளத்தியால்

இரவுகளை விலை கேட்கிறாள்

தரையில் பிள்ளைகள்

காலை பொழுதை

காத்திருந்து எதிர்ப்பாக்கிறார்!

இதற்கு மத்தியில்

வேடவன்

துப்பாக்கி கலாச்சாரத்தால்

வண்ணமயமான கனவுகளில்

இருந்து

நெஞ்சில் செங்குருதியோடு

பிழிந்தெடுத்த

மனிதநேய மாற்குண்டுகளுடன்

இருளில் சாந்தமாய்

முற்றுபெற்ற

ஐநூறு தியாக தீபத்தின்

உயிரில்

விட்டு விட்டு எரிகிறதோ

தீபகற்பக விடியல்காலை!

வாரிசு பிள்ளை

முல்லைப்பூவின் வாசத்தில்

பன்முகம் வைத்து

நீண்டோடிய வசந்தகால

பேரலைகள்

கீற்றுப்பின்னாலாய்

தேகசுகத்தில் மிதந்து வந்து

நறுமணத்தின் எதிரியை

கொணர குடுக்கும்

இருகுருவிகளுக்கு ................

காலமரம்

சின்ன சின்ன சிப்பிகளில்

வந்து விழுந்து

வளம் பாட துடிக்கும்

பவளமுத்துக்களே

தொட்டிலில் ஆடும்

வாரிசு பிள்ளைகள்................

வெங்காய உலகம்

ஊரார் கூறுவார்

ஆண்பிள்ளை

அழுதல் சிறுபிள்ளைத்தனம்

வயதால் நிர்ணயிக்கபடுமா

மீறினால்

சிறித்தே பழகிய

உலகம்

குமுறத்தொடங்கும் ஓர்

வெங்காய உரியலில் ..........

பனிப்பூக்கள்

வண்ணத்தை அள்ளி

பூசி கொண்ட

மாலை வெயிலே

தீர்த்தகரையில் மடிசையந்த

ரகசியத்தை

நதியானவள் மறைத்துவிட்டால்

புது சாபத்தின்

விமொச்சம் பெற்றுக்கொண்ட

வெண்ணிலவின் வருகையை  

நட்சத்திரத்தின் காலாட்படை

வரவேற்கையில்

சந்த்ரோதயம் காணும்

பொன்மாலையில்

பனிப்பூக்கள் அடிவருடியாய்

அழுது வடிக்கும்

கண்ணீரை

துடைத்து எடுக்கும்

கைகள் யாருடன் ...............................

புகழி

வளைந்து போகும்

வான்வெளியில்

காற்றில் பறக்குது

இந்த கானல் பறவை

காணாது கண்டான்

செய்தியுடன்

உமிழி வைக்கும்

வாய்வழியே

வந்து இறங்கியுதும்

ஓர் மணிமகுடம்

தலையில் நின்று

வெய்து ஏங்கும்

சற்றொரு நாழிகையில் 

நிழல் இதயத்தில்

உடைந்து தொங்கும்

வெத்துப்  புகழ்!

பேசும் சக்தி

உறக்க பேசும் பழக்கம்

புழுக்கத்தில்

உருமாறிய விதை

தீண்டி தீண்டி

கீறலில் வேர்கொண்டு

வீர்யென்று மெருகேறும்  

ஓர் கடினமான வியப்பு

பேச்சாளன் !

ஊராம் வீடு

சித்திரை என்றதும்

விழாக்காலம்

சில

ஈர விழிகளை கடந்து

செல்லும் கனாக்காலம்

அதனின் முதல் வாரம்

தேர் இழுத்து

கை பழுத்து

உன் வீடு வருகையில்

நீர் சுமந்து பானையுடன்

நீ வருகையில்

இளமையின் இனிமையை

வருடி கொன்று இருப்பாய்

அடுத்து வாரம்

ஏதொரு சாக்கில்

சந்திக்க நினைத்து

ஆற்றங்கரையின் மணலில்

நிலாச்சோறு கொண்டு

வெண்ணிலா

மண்ணின் மடி இறங்குவாள்

சூடுபட்ட சொற்களால்

உன் உறவினன்

ஏசி பார்த்தும்

திருந்தாத 

நாய்குட்டியாய்

வீடு வரை காவல்

வந்து சென்றிருப்பேன் !

நீர் இறங்கி

விலகி செல்லும்

இலைகள்

தலை அசைத்து

ஒரு சுகத்தை வேண்டுமாம்

குறுக்கும் நெடுக்கும்

இறுதி வாரத்தில்

நத்தையாய் ஊறி

நாணலாய்  வளைந்து

கீற்று கொட்டகையாய்

ஒடிந்து இருப்பேன்

நீயும் ஏறுமுகமிட்டு

ஒரு சொல்லில் கனவுகளை

கலைத்து விட்டாய்

அடுத்த திருவிழாவில்

பார்ப்போமென்று!

நேர்க்காணல்

பொங்கி எழும்

பெருங்கடலே

நீ கடந்து வந்த

சுவடுகளை

என் காதில் செல்லமாக

உரைப்பாயா ?

உன் உச்சியை

தொட்டு பார்க்க

எனக்கும் ஆவலே

இருந்தும் என்னை

மூழ்கடிப்பதிலே

எந்த சுகத்தை

கண்டுவிட்டாய்!

உன் பாதத்தில்

முத்தமிட்டு

என் முகாதரத்தை

துளைத்துவிட்டு

கோடானகோடி சிறுப்பிள்ளைகளில்

ஒருவனாய் திகழ்வதில்

எனக்கும் ஆவலே

நீ

நீலமாய் நிற்கையில்

நீளம் கொண்ட

கண்களுக்கும்

சோகம் தாக்காமல்

அழுகையை

சோதித்து பார்க்கும்

தோழன் நீயன்றோ...............

கரையில் இருந்தால்

அள்ளிக்கொள்கிறாய்

மீறி

உள்ளே  வந்தால்

உலா வந்து

தள்ளிவிடுகிறாய்

உன் விடுகதையின்

விடை என்ன

யார் உனது

உறவாளி  

விஞ்ஞானம் காண

முடியா

நெஞ்சுயிர்  பாட்டி..........................

கர்பிணி சிரிப்புகள்

மலரின் மவுனத்தை

மழலை பற்றி

கையில் பிடித்து

கனவு கண்டு

உறங்கியதாம்

அதிர கனவுகள்

ஆறாம் மாதத்தில்

பிள்ளைக்கு

ஓர் முளை விடும்

பயிர் காலமாம்

திரும்பிய திசையெல்லாம்

வலி குடுக்க

தாய்மை உற்சாக வெளிப்பாடாய்

தடவிக்கொண்டே 

கைவைத்து தட்டுவாலாம்

சும்மா இருக்க

மாட்டியா என்று

கருவறையில் கண்ட

அந்த நிலா உலகம்

இன்று பவுர்ணமியாய்

அவள் முகத்தில்
உதித்து

ஐந்து நாழிகை

கடந்துவிட்டன!

பிள்ளையும் பிறந்து

விட்டான்
அழுகை கொண்டு

சத்தமிட்டு சொன்னான்

நான் இருக்கிறேன்

நீ கலங்காதே !